“Ik… doe… er… toe!” Bij iedere klap op de bokszak zie ik haar rug rechter worden en haar blik wordt vastberaden als ze haar linkse en rechtse directe stoten opschroeft. “Hoeveel procent geeft je nu?”, vraag ik. “30 procent”, zegt ze “maar… ik kan meer!” en ze stoot met volle overtuiging tot ze rode wangen krijgt en het tijd is om terug te gaan naar de tafel. Als we aanschuiven vertelt ze me meer over haar klasgenoten die minachtend gniffelden zodra ze antwoord gaf als de leraar haar iets vroeg. En daar bleef het niet bij: duwen, tas afpakken, briefjes op de rug… Het maakte haar stil en ‘onzichtbaar’.
