Dat was één van de vele kreten die ik van mijn collega’s hoorde tijdens de boks sessie die we kregen van Mariska en Erika. Vol verwachting werd ons verteld dat we tijdens een team- tweedaagse een boks sessie zouden krijgen. De ene collega was enthousiast, de andere vond het wel spannend. Met elkaar zijn we de sessie aangegaan. En wat was het een fantastische ervaring voor iedereen!
Vanuit een rustige positie op het gras werd ons eerst verteld wat we konden verwachten. Mariska en Erika hadden een rustige uitstraling en dat gaf vertrouwen. ‘Boksen is van denken naar doen en ervaren. Probeer je hoofd eens ‘uit te zetten’, wat voel je?’ Een aantal basisvaardigheden werden uitgelegd die we mochten uitvoeren. Stevig staan, benen wat uit elkaar en armen om de beurt naar voren duwen vanuit de hoogte van je oren. Iedereen deed mee! Zelfs fysiek minder sterke collega’s deden enthousiast mee. Dat gaf onderling zo’n enorme verbinding!
Na de oefeningen gingen we een boks sessie aan vanuit een specifieke DISC- drijfveer die je toebedeeld kreeg. Ging je boksen vanuit verbinding, wilde je weten welke aanpak werd gehanteerd, wilde je gewoon boksen en plezier maken, of wilde je je standpunt duidelijk maken door blind te gaan boksen? Dat gaf hilarische momenten, waarbij elke collega even uit de eigen comfortzone moest komen. Wat is er veel gelachen en uitgeprobeerd… en ook dit gaf verbinding.
Even uitrusten. Aanhoren waarom Mariska en Erika deze sessie wilden geven. Vanuit een stuk verleden waarin God hen op de proef heeft gesteld, mochten zij ontdekken wat boksen voor hen betekende. Een uitlaatklep, een uiting van emotie en een punt van overgave, berusting. We waren onder de indruk.
En daarna mochten we vanuit onszelf een ander uitdagen om te gaan boksen. Vanuit de vier stappen die ons waren geleerd. Niet lomp slaan, maar met beheersing gericht zijn op jezelf en de ander. ‘Kom maar door, ik zal je…’ werd er lachend gezegd. ‘Oh, ik durf je wel aan hoor’… En daar gingen we. Van directeur tot aan leerkracht, van onderwijs assistente tot intern begeleider. We gingen voor de persoon, niet voor de positie. Elkaar uitdagen, uitputten, afspraken maken en rekening houden met elkaar. Na een uurtje was de energie er bij iedereen uit gebokst. En wat waren we tevreden.
Op het kleedje in het gras werd er nabesproken wat het boksen met je had gedaan. ‘Zo bijzonder dat ik eerst uit m’n hoofd moest komen, maar daarna m’n gevoel kon volgen’. We namen afscheid van Mariska en Erika door hen hartelijk te bedanken! Na deze sessie hebben we er nog weken over doorgepraat.
Hartelijke groet!
Team Morgenster, Hardenberg