Bij de Dokter

“De beste doktoren ter wereld zijn dokter Matig, dokter Rustig en dokter Vrolijk” en met dit citaat van Jonathan Swift open ik mijn vakantiegroet. In de corona-maanden piekte het freelance schrijfwerk maar de Tribe-coaching heeft ondertussen ook de (boks)handschoen weer opgepakt! Ik ben dankbaar voor de mensen die ik als persoonlijke coach mocht en mag begeleiden want het maakt me klein als ik zie hoe groots God, dé Dokter, werkt!

Hij zei het al tijdens de Exodus toen Hij het volk Israël voorzag van water en adviezen (Ex. 15:26): “Ik ben uw Heelmeester”, en ook Zijn Zoon Jezus laat het weten: “Gezonde mensen hebben geen dokter nodig, maar zieken wel (Marcus 2:17).” Maar heb je God eigenlijk wel nodig en is geloven nog wel relevant in een rijk, westers land?

Wel als je merkt dat je zinloosheid of leegte ervaart… en dit met ‘teveel’ probeert op te vullen. Of als de rust ver te zoeken is omdat je verdwaalt in je eigen leven of onrecht ervaart. Je wordt somber omdat jij je schuldig voelt, tekort schiet en niet vrolijk wordt van wat er allemaal gebeurt…

Herkenbaar? Je bent niet de enige… Niemand ontsnapt aan gebrokenheid of lijden en de dokteren Matig, Rustig en Vrolijk zijn hard nodig. Deze drie zijn vertegenwoordigd in dé Dokter die er wil zijn voor mensen die een uitweg zoeken; Hij is er voor iedereen. En ik hoop na mijn vakantie weer veel mensen te mogen verwijzen naar die Dokter.

Ik wens jullie allemaal een gezegende vakantie, met een gezond portie genieten, heerlijke rust en een heleboel vrolijkheid, uit Gods hand!

Niet klagen maar dragen?!

‘Niet klagen maar dragen en bidden om kracht’… dat werkt goed als je iets voelt wat je niet wilt voelen, als je een innerlijk conflict wegstopt om met een pokerface door te kunnen gaan.

“Het is niet anders… we maken er maar het beste van”, hoor ik dan. En ik zie een emotieloos gezicht met ogen zonder glans en vooral: vervlakking. Maar gevoelens die in jou voelbaar zijn, willen erkend worden en ruimte krijgen! Daarom raakt het me als zelfs gezonde stemmingswisselingen van jonge mensen de kop ingedrukt worden. Nare ervaringen van verlies of frustratie worden dan niet verwerkt en gereguleerd. Als zij zo’n innerlijke strijd los laten, treedt er meestal vanzelf herstel op maar nu ontstaat vervlakking en somberheid. Een verdrietige of eenzame stemming die niet overgaat. Van een emoij met een neutraal gezicht naar die met een uitdrukkingsloos gezicht.

In deze coronatijd tref ik vooral “neutrale smiley’s”, sowieso voor het beeldscherm. En ik hou mijn hart vast voor wat komen gaat…

‘Ik noem u onophoudelijk in mijn gebeden. En altijd vraag ik dan of God mij de gelegenheid wil geven eindelijk naar u toe te komen. Want ik verlang ernaar u te ontmoeten en u te laten delen in een geestelijke gave, om u te sterken, of liever, om door elkaar bemoedigd te worden: ik door uw geloof en u door het mijne.’ (Romeinen 1:9b-12)

Woorden van de grote Paulus die trouwens eerst zichzelf noemt als degene die bemoediging nodig heeft. Hij wil graag naar Rome, maar dat gaat niet, en daarom schrijft hij een brief over wat hem bezighoudt. Schrijven werkt en bemoedigt.

We hebben een Bijbel volgeschreven ‘live-changing’ woorden waarmee God ons bemoedigt. Zijn naam is JHWH, wat betekent: Ik ben er voor jou. Dankzij Zijn Zoon Jezus, die met de dood voor ogen in Getsemané de bemoediging nodig had van zijn discipelen, – ze hoefden er alleen maar te zijn-, is Onze Vader altijd bij ons!

Vertel Hem hoe jij je voelt, blijf niet binnen(in) zitten, ga naar buiten en schrijf Bijbelteksten op die jou bemoedigen of inspireren. Maak een mooi boekje of schrijf dit op kaartjes en stop die in je portemonnee, agenda of hang deze in huis zodat je er elke dag aan herinnerd wordt.

Wil je wel maar kun je het gewoonweg niet onder woorden brengen?
Neem dan contact op met Time For Tribe.
Lees ook: Tribe-writing

Even niets om handen…

Daar sta je met je schoongewassen, lege handen
misschien gevuld met extra boodschappen, speelgoed om de kinderen te vermaken of een boek om de tijd te doden.

Laat je ze vullen, die lege handen, met het nieuws, de wetenschap, de laatste ontwikkelingen? Je joystick, muis of afstandsbediening?

Misschien heb je de boodschappentassen voor je eenzame buurvrouw in handen of vouw je ze samen tijdens de Nationale dag van gebed.

Die van mij waren gevuld met bokshandschoenen…
Strijdbaar, niet opgeven en volhouden.

Maar opeens verscheen er een witte vlag…
een witte vlag in mijn handen.

In alle rust en met even niets om handen
dringt het tot me door in deze corona-strijd…
Ik voel me klein, kwetsbaar en geef mijn verlies toe.
Ik heb het gevecht verloren… wat stellen wij mensen nu voor?!

Ik kniel met mijn witte vlag onderaan het kruis en heb spijt van hoogmoed, egoïsme, maakbaarheid en nog veel meer shit en ellende.
“Ziet u mij, Jezus? Ik geef me over, genade! Vergeef me, vergeef ons. We doen u verdriet met onze zooi!”

Maar de Overwinnaar kijkt vol liefde:
“Ik, Jezus, heb àlles verloren en kreeg spijkers in mijn handen…
om jou, zodat jij je gewonnen geeft en daardoor zult winnen!”

Boksen is niet alleen lekker om je te ontladen of om je sterker te voelen. Je komt ‘uit je hoofd’ op de weg naar binnen.
Boks: B – Bewegen, O – Ontdekken, K – Koppeling, S – Stappen zetten.
In deze rare tijd is het goed om te blijven bewegen, ga bijvoorbeeld thuis meesporten met een online workout. Ontdek wat dit alles met je doet en waarom… die koppeling kan best een worsteling zijn maar besef: je hoeft deze stappen niet alleen te zetten.

Zoektocht in een drukke wereld


“Ik schrok omdat ik zo goed begreep waarom het meisje in de docu die ik bekeek zichzelf van leven beroofde!”

Aron (22) ging naar de universiteit om psychologie te studeren in Utrecht. In Havo 4 was hij blijven zitten omdat “z’n hoofd vol zat” maar op de universiteit liep hij echt helemaal vast: “Ik zag een docu waarin een meisje zo depressief was dat zij een einde aan haar leven maakte. Het beeld, daar waar dit meisje was, was hetzelfde beeld als waar ik op uitkeek, ik zag de flat waar zij vanaf gesprongen was! Ik schrok, maar ik schrok er nog meer van hoe goed ik het begreep… ik kon me heel goed voorstellen waarom dit meisje een einde aan haar leven maakte!”.

Als student psychologie dacht Aron veel na over het leven en allerlei vragen en andere wereldbeelden hielden hem bezig. Ondertussen liep het helemaal niet lekker met hem. Aron wist dat hij op zoek moest naar hulp en sprak een coach. Hij stelde Aron de vraag waarom hij de studie psychologie deed en wat hij echt leuk zou vinden om te doen. “Het papiertje was voor mij belangrijk maar voor mijn gezondheid, de rust in mijn hoofd en het plezier in werken, heb ik besloten om mijn hart te volgen: en ik ben nu lekker met mijn handen bezig!”, lacht hij. Aron zit nu in het 2e jaar van de opleiding tot timmerman. “Ik geniet van wat ik maak en ben op een praktische manier bezig waardoor het niet in je hoofd blijft hangen, en de ‘deur kan dicht’ als het werk klaar is.” Nu hij ruimte in zijn hoofd heeft gekregen om nieuwe dingen te leren, speelt Aron ook gitaar en tekent hij graag.

Lees zijn verhaal verder op Opkijken.nl 

Aron stapte als ‘oefencliënt’ bij mij binnen en wilde zijn verhaal delen toen dit zwart op wit stond. Opkijken.nl heeft dit artikel opgenomen in het Themadossier ‘Samenwerken in geloofsgroei‘.

Ik ben boos!


!@#!&!… Ik stoot mijn teen en da’s niet fijn! En bijna had ik er woorden uitgegooid die niet oké zijn. Dus slik ik ze weg en hou mijn lippen stijf op elkaar. Het is natuurlijk niet ‘netjes’ en zeker niet als christen om je frustratie te uiten. Als pijn woede wordt, moet je die onder controle houden, toch?!

Wel bijzonder: we lachen en huilen samen, delen onze zorgen maar onze boosheid stoppen we weg. Want ons geloof draait om liefde, vergeving en vrede. Het christelijk geloof en boosheid is dus geen gelukkige combi. Woede maakt immers meer kapot dan je lief is en het verpest relaties, het plezier en de gezondheid. Dus houden we ons in en zijn we vergevingsgezind en vriendelijk… en ontwikkelen we bitterheid of wrok, helaas.

Gerechtvaardigde boosheid
In de gemeente waar ik lid van ben, praten we over het thema: Hart op de tong, ontdek de Psalmen. Calvijn schrijft in de inleiding op zijn commentaar op de Psalmen dat ze ons leren om te bidden voor dat wat diep verstopt in ons hart ligt. De Psalmen brengen al onze emoties, zwakheden en zonden aan het licht. Kijk, dat klinkt beter en misschien zelfs wel: bevrijdend! We kunnen dus van God leren om ons onbeheerst te uiten. Want woede om het onrecht, soms onvoorstelbaar onrecht, mag er zijn. Het is een noodzakelijke reactie om de wereld het hoofd te bieden, omdat we geweld en onrecht niet willen aanvaarden. We mogen er nooit in berusten… want wie zal dan nog om recht schreeuwen? Wie veegt dan de tempel schoon zoals Jezus deed?

Hij geeft kracht om er op de juiste manier mee te dealen want ook Hij kent pijn, lijden en boosheid. Oprechte boosheid blijft niet ondergronds maar wordt hemelse gerechtigheid.

Onderzoek of je boosheid zuiver is, maak een wandeling, ga sporten of schrijven en doe dit alles in biddend contact met je hemelse Vader.

Kaal


De tondeuse in mijn hand scheert over zijn gladde hoofd. Mijn vader was al behoorlijk kaal, maar nu zal hij met een ‘pitbullkop’ over straat moeten. Hij vindt ’t niets, zo’n kale agressieve kop. En nu zit hij in de keuken en worden zijn laatste kostbare haren weggeschoren. Vanmorgen zag hij zwarte plukken haar op zijn kussen liggen. Mijn vader besloot daarom toe te geven aan de gevolgen van de bestraling. Dan maar helemaal kaal.

Mijn lieve vader gaat dood. Hij heeft kanker tussen zijn slokdarm en maag met uitzaaiing waar niets meer aan gedaan kan worden. De bestraling zal ervoor moeten zorgen dat hij kan blijven eten. Kleine hapjes en slokjes, totdat hij aan de sonde moet. Een ijsje eten op het terras is verleden tijd. De weinige uitjes die mijn moeder en hij nog krijgen, gaan niet naar een restaurant. Want mijn vader heeft zijn ‘pannenkoeken’ altijd bij zich. We maken grapjes en houden de moed erin. “Zou je nog zo’n sierlijk randje kunnen scheren boven mijn oren? Zal je moeder mooi vinden, ha!” We lachen samen, maar kunnen wel janken…

Het brengt me op een idee. Ik roep mijn zoon erbij en vraag of hij de haarverf van zijn jeugdkamp nog weet te vinden. Samen knippen we twee letters uit papier: JO, van Joke, mijn moeder. En dan staan de letters paarsblauw te knallen op zijn kaalgeschoren achterhoofd. We hebben voorpret over de reactie van zijn Jo. Nadat de verf is opgedroogd zet pa zijn mutsje op -“Stel dat ik kouvat”- en fietst voorzichtig naar mijn moeder.

Met zijn kale hoofd, nu zonder letters, loopt hij de zondag erna naar het avondmaal. Overtuigd dat zonder de wil van Zijn hemelse Vader geen haar van zijn hoofd kan vallen, krijgt hij met de dood voor ogen het Leven.

Deze column kreeg een plekje in het magazine Eva.
Reflectief schrijven brengt heling, verwondering en rust!

 

Roy


Het leven van Roy mocht maar vier dagen duren.
Het beleven van dit korte moment en daarna…
hebben we geprobeerd zo tastbaar mogelijk in zinnen in om te zetten.
In dit boekje staan gedachten en gevoelens verwoord van de moeder van Roy, Jolinka. Zij had van deze moeilijke periode in haar leven ‘kladjes en schriftjes’ liggen. En in haar kamer hangen herinneringen aan de muur maar zonder verhaal. Ze wilde daarom graag een compleet boekje dat het korte leventje van hun oudste jochie laat zien. Een boekje dat iets van de ondraaglijke pijn weergeeft van verlies en gemis van hun lieve kindje. Maar vooral een boekje dat de herinnering aan Roy levend houdt.
Zo hoopt zij dit verhaal door te geven, vooral aan Roys broertjes en zusje.

Jochie…ik hou zo ontzettend veel van je!
Ik denk terug aan de momenten dat wij samen waren en van elkaar genoten…
Je maakte mij aan ’t lachen.
Was je nog maar hier dan lachte ik nu.

“We zijn twee jaar bezig geweest om dit boekje te maken. Onderbroken door de zwangerschap en geboorte van onze jongste, zorg voor kinderen en ook omdat dit niet zomaar even, in de drukte van alledag, geschreven kon worden. Mariska en ik moesten er echt tijd voor nemen en ik moest er ook aan toe zijn om steeds weer het verleden binnen te gaan, dat zal men begrijpen na het lezen van dit boekje. Dankzij haar beschrijving van mijn ervaring, kan ik mijn herinneringen aan Roy delen met jou…

Ik hoop dat mijn verhaal je raakt, dat Roy ook een plekje in jouw hart heeft en je zijn naam blijft noemen…!”
Jolinka.

Neem contact met mij op als jij denkt dat het schrijven van een boekje jou kan helpen!

Het verhaal van Suze

 
“Toen mijn kleindochter vroeg: ‘Oma had jij vroeger veel vriendinnen?’, wilde ik haar het verhaal van mijn jeugd vertellen. Maar het lukte me niet… De laatste tijd wordt het moeilijker om mijn gedachten onder woorden te brengen…” Suze Wevers hoorde van het project ‘Levensverhalen schrijven’ bij Landstede Welzijn Ouderen en vond dit een mooie gelegenheid om antwoord te geven op de vraag van kleindochter Renée en alle anderen die geïnteresseerd zijn in haar levensverhaal. 

Suze vertelt in haar boek: “Het is oorlog, we horen de bommen vallen. We moeten naar de schuilkelder en papa wordt met de hulp van de buren op een paar planken naar de kelder gebracht. Als we allemaal  binnen zijn, wachten we. Twee dagen lang schuilen we in een donkere, muffe kelder… en papa’s hoesten wordt erger.” 

Haar man Ad heeft een bijdrage geleverd door het opzoeken en uitschrijven van de bronnen en ik was behulpzaam bij het schrijven, samenstellen en drukken van het levensverhaal. De omslag van het boek is een afbeelding van het sigarendoosje van de (stief-)vader van Suze waarin hij o.a. brieven van haar moeder bewaarde; een dierbare bron waaruit de verhalen van Suze ontstaan zijn.

Schrijven is een creatief proces, je kunt het inzetten om te reflecteren op je leven, je werk of de keuzes die je moet maken. Het levensboek ‘Suze’ is tevens een kostbare herinnering geworden…

Het leven kan een cirkel zijn

Ik lig in een vreemd bed en ontwaak langzaam. Ik hoor een bekende stem. Het is de stem van mijn zoon Johan die zachtjes zegt: “Ik breng mijn vader naar het hospice maar ik kom niet meer terug. Ik weet dat hij goed wordt verzorgd.”

De man is een doodzieke kluizenaar die in het Hospice ’t Huis de Pastorie wordt opgevangen. Hij is eenzaam en zwerft vaak maar wat rond. Maar nu vindt hij rust, open armen en een thuis in het hospice. Zijn zoon Johan heeft hem binnengebracht…


Zo begint een van de vijf verhalen van het verhalenbundeltje ‘Het leven kan een cirkel zijn’, gemaakt ter ere van het vijfjarig jubileum van dit hospice. Marieke Postma heeft als coördinator van het hospice aantekeningen gemaakt van mooie en verdrietige momenten. En Mariska Kloppenburg mocht deze aantekeningen uitwerken waardoor een bundeltje is ontstaan van momentopnames in een huis waar de laatste dagen een gouden randje krijgen.

Wil jij momenten uit jouw leven delen, ermee aan de slag en aantekeningen omzetten in verhalen… maar weet je niet hoe? Neem dan contact op!

Voor mijn reisgenoot

Beste vriend,

Ken je het bekende gedicht ‘Voetstappen in het zand’?

De dichter vraagt God waar Hij was in moeilijke tijden. Dit gedicht hing in de slaapkamer van mijn jongere zus. Ze wees mij op deze woorden en vond het zo veelzeggend. Maar toen wist ik nog niet hoe deze woorden werkelijkheid werden.


Ik zal haar even voorstellen aan je: Jessica; een blonde, knappe meid die van het leven genoot. Ze werkte bij de politie, leerde een jongen kennen tijdens haar vakantie, hij kwam naar Nederland en ze werd gelukkig met hem. Ik mocht hem wel. Hij logeerde bij ons thuis, vierde feestjes met ons mee en hij ging mee naar de kerk.

Maar zoals je misschien al merkt: ik spreek in de verleden tijd, want ze is er niet meer… Ze verbrak de relatie met haar vriend en hij kon dat niet hebben. Dus heeft hij Jessica vermoord. Hij drong haar appartement binnen, verwurgde haar en stak haar drie keer in het hart!

Ze is vermoord. En werd maar 25 jaar. Ik ben ondertussen niet anderhalf jaar ouder, maar ruim 20 jaar ouder dan haar. Haar levensreis stopte door grof geweld, die van mij ging verder…

“Ze viert nu eeuwig feest in de hemel”, zeiden we elkaar. Maar de pijn, het gemis en het verdriet van mijn familie, vrienden en mijzelf was daarmee niet ‘over’.

Wat was ik verschrikkelijk kwaad! Waarom liet God dit gebeuren?! Van binnen schreeuwde ik naar Hem, ik jankte tot ik moe werd van het huilen maar kreeg geen antwoord.

Lieve reisgenoot… weet jij soms ook niet waar je het zoeken moet?
De Psalmen staan vol waaromvragen. De hemel wordt ermee bestormt. Ook nu wordt overal in de wereld geroepen en gehuild. Er is nog zoveel pijn en verdriet… de eindbestemming is nog niet bereikt, de tranen zijn nog niet gewist.


Maar Jezus is voor ons gestorven, hij is zelfs door de helse pijn gegaan, door God verlaten. Volbracht voor jou en mij. Hij kent ons verdriet. Wij hoeven, dank zij Hem, nooit meer alleen op reis. We worden nooit door Hem verlaten.

…?

Ik zie je ja-knikken, beste vriend, dit geeft jou en mij troost en biedt houvast, he? Wat fijn dat we geloven! Dat zeiden andere reisgenoten ook: ‘Gelukkig heb jij jouw geloof en geeft God jou kracht.’ En: ‘Vergeving is genezing…’. Vergeving? Er was God toch ook onrecht aangedaan! Mocht ik niet boos zijn dan?!

Nee, geen ‘Prettige Kerst’ of ‘Vrolijk-Pasen’ voor mij…
Er is al jaren een lege plek aan tafel. Ik mis haar stomme grappen, ik mis de goede gesprekken. En het delen van verhalen over wat we samen hebben meegemaakt. Ik mis de lol die we hadden toen we gingen stappen. Ik mis gewoon mijn zus.

Ja, de tijd heelt alle wonden… ik leer dat de scherpe kantjes verdwijnen. Maar biedt me dat niet als oplossing wanneer ik pijn voel of als iemand zegt: “daar zou ik een moord voor doen!”

Nee, ik verwijt je niets maar ik heb jouw vlugge pleisters niet nodig om weer door te kunnen gaan. Hoe waar het ook is dat God een plan met ons heeft, dat straks alles mooi en goed zal zijn… Ik ben het ‘Stil maar, wacht maar’ soms zo zat! Ook al weet ik het, ook al geloof ik het… Verstop je niet achter de Bijbel, mooie teksten of jouw overtuiging. Wees mijn vriend en zeg maar gewoon dat je ’t ook allemaal niet weet.

Ik moet mijn eigen pijn doorworstelen. Het is niet zo dat ik wel even naar het kruis hobbel, daar mijn pakketje achterlaat, en weer verder kan met een volle tank. Laat mij ‘mij’ zijn in die woestijn van ellende. Geef mij de ruimte, maar hou mijn hand vast want het is er echt niet fijn. De duivel is daar ook met zijn verzoekingen. Toch ontmoet ik daar God, zie ik Jezus de weg wijzen. Overgave, vertrouwen… het is een heftige ontdekkingstocht. Ook zie ik heus de lichtpuntjes weer. Ik geniet misschien wel meer van het samenzijn met God, en met jou, dan voor de moord op mijn zus.


En als ik soms de woorden niet kan vinden als ik met jou door het leven stap, en ik even niet kan bidden… dan weet ik dat er door jou gebeden wordt voor mij. Ik weet, voel…nee: geloof het, lieve vriend… we hebben elkaar nodig op weg naar dezelfde Stad!

Wie zijn gevoelens van zich af kan schrijven staat sterker in het leven en ontwikkelt zelfinzicht. Het is een goede methode om gedachtes uit je hoofd te krijgen, meer overzicht te creëren en emoties als kwaadheid en verdriet een plaats te kunnen geven.
Schrijf jezelf in balans!