Geef mij een scrabblebord en ik leg me nu toch woorden neer, ha! Wel eens gehoord van: disruptieve stemmingsregulatiestoornis? Oké, dat zijn dan twee woorden, maar toch…
Van Somatisch-symptoomstoornis tot Orthorexia Nervosa, ik mag DSM-5 door om helder te krijgen wat ’t allemaal betekent. Tegelijk belanden we tijdens de studie in discussies over de vraag of de nadruk ligt op brein of op lichaam… of op allebei tegelijk en waar zit dan de juiste balans. Want als je moe bent, moet je dan toegeven en op de bank ploffen, juist in beweging komen of misschien eerst eens bedenken waarom je moe bent en wat je dan aan die onderliggende reden kan doen. En hoe zit het dan als je te maken hebt met één van de stoornissen uit die enorme lijst?
Hoe meer kennis, hoe meer vragen en of je daar nou vrolijk van wordt?! Dan ben ik blij met de methode TotalBalance waar ik als christencoach mee werk. Dit is maatwerk met tools vol Leeuwenkracht. Want vanuit ons mens-zijn overzie je het niet en verdwaal je zomaar. Je kunt misschien denken dat je het redt met al je opgedane kennis of vanuit je eigen kracht… maar dan kom je bedrogen uit.
En deze toolbox is heus geen ‘pleistertje voor het bloeden’, zo van: hobbel maar naar het kruis, bid en ’t is goed. Maar de almachtige Leeuw van Juda, die zich als klein babytje gaf aan deze ‘verknipte’ wereld, ziet jou wel compleet, totaal, volledig, zoals je bedoeld bent en worden zult… daar is geen woord voor te vinden!
Ook nieuwsgierig naar deze tools voor lichaam en geest?
Vandaag is er weer een plekje vrij gekomen!
Neem vrijblijvend contact op: info@timefortribe.nl / 06 27525072
“Verdriet uiten is geen teken van zwakte, maar erkenning dat er iets gebeurd is wat te zwaar en te groot is voor ons hart”, zeg ik een schrijver na, als ik een tissue aanreik. Juist deze week wordt iedereen en in het bijzonder jongeren in heel Nederland opgeroepen open te zijn over psychische problemen. En zij, een jong, mooi maar verdrietig meisje, vertelt mij hoe donker het soms kan zijn.
Het is fijn om in de vakantie even alle ballen uit de lucht te laten vallen… voor zover dat lukt want soms blijf je jongleren. En als een ‘gediplomeerd octopus’ zet je door. Maar hoe pak je nou die rust, stel je de juiste prioriteiten en maak je de goede keuzes? In mijn vakantie volg ik het programma ‘
‘Er zijn zoveel referentiekaders als mensen. Ieder individu vormt namelijk een referentiekader op basis van zijn/haar eigen geschiedenis, ervaringen en verwachtingen’ lees ik in mijn studieboek. ‘Wat kenmerkt jouw referentiekader?’
“Ik blijf maar piekeren en kom er niet uit”, zucht ze diep. “Hoe weet ik nou of ik de juiste keuze maak? Ik word er doodmoe van!”
Wat als alles mogelijk zou zijn, wat zou je dan doen? Hoe zou jij je voelen? Zou je een goede baan hebben, een sportief lichaam, een leuke relatie, veel geld, geen stress en rust in je hoofd?
“Bokscoaching is niets voor mij, joh… ik ben niet boos, ik hoef niet alles eruit te slaan of zo”, deze vrouw van in de 40, getrouwd en moeder van drie kinderen, is niet de enige die denkt dat het boksen alleen als ‘uitlaatklep’ gebruikt wordt als we starten met het coachingstraject.
“Weet niet wat het is maar ik zit gewoon niet lekker in m’n vel…”. Hij draait wat op zijn stoel en speelt met zijn mobiel. Het is alsof hij elk moment een telefoontje verwacht, alsof hij maar even tijd heeft en daarom snel en onrustig zijn verhaal afdraait. “Ik heb best een gelukkige jeugd gehad, daar zit ‘t ‘m niet in, hoor!”, zegt hij. Maar je hoeft dan ook geen traumatische jeugd te hebben gehad om last te hebben van stress, van faalangst of van gevoelens van niet goed genoeg zijn. De mensen die ik coach zijn net als hij gezonde mensen met gezond verstand die ergens last van hebben.
